باز هم روز پدر

پیشاپیش روز پدرو تبریک می گم

در باختن ... در بردن ... در زیستن و در مردن ...

شانه به شانه ات بیایم ...در فصلهای سرد ....

پایم را بر گودی جا پایت ... بر مخمل برفها بگذارم ..

و با حضور بهار ... از مزرعه سبز دستانت برویم ...

می خواهم مینیاتور شریف خنده هایت ... در هجوم

بالغ گفته هایت ... ثانیه شمار روزهای با تو بودن ....

باشد .. و برگ برگ این تقویم ... با توو پيروزي هايت به آخر برسد !!

استقلال عزيز

     پس داش فرهاد  بکار                                               

آينه حرفي براي من نداشت - غير تكرار صداي بي كسي
آينه ميخواست كه باور بكنم - لحظه هام پر شده از دلواپسي

ميخوام از آينه ها دل بكنم - اما دل نميذاره
راه بيفتم ، دل به دريا بزنم - اما دل نميذاره

يه صداي آشنا تو گوش من - ميگه آينه رو بشكن و برو
ميگه تا كي ميخواي عاشق بموني - به كسي كه بسته پرهاي تو رو

راه بيفت ، غربت رو پشت سر بذار - كوله بار خستگي رو بر ندار
راه بيفت كه جاده ها منتظرن - رو به شهر روشني ، رو به محال

           تو بدون واسه همیشه           این جدایی حق ما نیست

           بودن تو آرزومه                       حتی واسه ی یه لحظه

                                می میرم بی تو

          خوندن من یه بهانه ست              یه سرود عاشقانه ست

          من برات ترانه می گم                  تا بدونی که باهاتم

          تو خودت دلیل بودنم                    بی تو شب سحر نمیشه

                                    می میرم بی تو

      من عشقت رو به همه دنیا نمیدم          حتی یادت رو به کوه و دریا نمیدم

      اگه دنیا بخواد منو تو تنها بمونیم             واست می میرم،جواب دنیا رو میدم

                                 با تو می مونم واسه همیشه

خاطرات تو رو چه خوب چه بد هک می کنم            توی تنهایی هام فقط به تو فکر می کنم...

                                             می میرم بی تو

حرف نشنيده اي به هم بزنيم

نو بگويم و نوبينديشيم   

عادت كهنه را به هم بزنيم

و ز باران كمي بياموزيم    

 كه بباريم و حرف كم بزنيم

كم بباريم اگر، ولي همه جا   

عالمي را به چهره نم بزنيم

چتر را تا كنيم و خيس شويم    

 لحظه اي پشت پا به غم بزنيم

سخن از عشق خود به خود زيباست  

سخن عاشقانه اي به هم بزنيم

قلم زندگي به دست دل است     

 زندگي را بيا رقم بزنيم

سالكم قطره ها در انتظار تواند    

 زير باران بيا قدم بزنيم...                             

اونم که می خواد...بره تنهام بذاره

هر چی که میگم نرو...فایده نداره

می خواد دلم رو...به زانو در بیاره

میگم بیا تا...یکی باشیم دوباره

آهسته...آروم،میگه نه با اشاره

پیشش می شینم...تا بتونه دوباره

گذشته ها رو...باز به خاطر بیاره

یادش بیاد این...دل عاشق بیچاره

تو دنیا...نداره چیزی جز ستاره

پا میشه میره...منو تنها میذاره

با رفتنش رو ...دل من پا میذاره

از ابر چشمام ...بارون غم می باره

طفلی دل من...که شده پاره پاره

يه روز تو دفتر دلم ، تصوير عشقو كشيدم

تو خلوت سرد تنم ، يه ردپايي كشيدم

درست مثل يه همسفر تو قصه ها مي ديدمش

آخه توي دفتر عشق يه رنگ خوب كشيدمش

اما نمي دونم چي شد سياهي دورش حلقه زد

از توي نقشه دلم چه بي خبر پر زد و رفت

آخه مگه نمي دونست قلبشو آبي كشيدم

ديگه توي دفتر دل ، تصويرعشقو نديدم

       كنار عكسش خودمو ، با چشم گريون كشيدم...

به تو مديونم هميشه مگه ميشه بي تو باشم

از شبي كه روبرومه چه جوري  بي تو رها شم

به تو مديونم هميشه  مثل شب به صبح  فردا

مثل موج سرد و تنها به نگاه  ناز دريا

به تو مديونم هميشه  من خسته  من  ويرون

مثل خاك سرد و تشنه  به نوازش هاي بارون

به تو ميرسم دوباره زير رگبار ستاره

وقتي بارون نگاهت توو حريم شب ميباره

اگه پاياني نباشي واسه بغض خسته  گي  هام

چه  جوري برگردم از اين جاده هاي بي سرانجام

تو خداي عاشقايي  به تو مديونم هميشه

وقتي اسمت رو ميارم لحظه لحظه تازه ميشه

تو حضور مبهم پنجره ها

روبروم دیوار های آجریه

خورشید روشن فردا مال تو

سهم من شبهای خاکستریه

تو هجوم دلواپسی های مدام

جز ترانه های زخمی چی دارم

وقتی حتی تو برام غریبه ی

سر رو شونه های بارون می ذارم

اسم تو برای من مقدسه

تا نفس تو سینه پر پر می زنه

باورم کن که فقط باور تو

می تونه قفل قفس رو بشکنه

منم و یه آسمون بی دریغ

منم و یه کوله راه ناگزیر

ای ستاره ی شب های مشرقی

پر پرواز منو ازم نگیر

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

                                  دوباره اين دل ديوونه واست دلتنگه

وقته از تو خوندنه ستاره ی ترانه هام 

                                  اسم تو برای من قشنگ ترین آهنگه

بی تو يك پرنده ی اسير بی پروازم

                                       با تو اما ميرسم به قله ی آوازم

اگه تا آخر اين ترانه با من باشی

                                       واسه تو سقفی از آهنگ و صدا می سازم

با یه چشمك دوباره منو زنده كن ستاره

                                    نذار از نفس بيفتم تویی تنها راه چاره

آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره

                                       اين ترانه تا هميشه تو رو ياد من مياره

تویی که عشقمو از نگاه من می خونی

                                       تویی که تو تپش ترانه هام پنهونی

 تویی که همنفس همیشه آوازی

                                       تویی که آخر قصه ی منو می دونی

اگه کوچه ی صدام یه کوچه ی باریکه

                                       اگه خونم بی چراغه، چشم تو تاریکه

می دونم آخر قصه می رسی به داد من

                                       لحظه یکی شدن تو آینه ها نزدیکه

حس تازه بودن من بی نگاه تو نمیشه

اگه دیروز اگه فردا اگه با هم اگه تنها

با توام خود خود تو اگه حتی توی رویا

نه می افتم به پای تو نه می میری برای من

همیشه رد پات پیداست کنار رد پای من

کاش دوباره بودن من رنگ بودن تو باشه

که در بسته قلبم باز با دستای تو واشه

تو مثل شبای مهتابی و بارونی

وقتی که نباشی دلگیرم و می دونی

حرفای دلم را با اشک تو می گفتم

بارون که می باره باز یاد تو می افتم

از غم من و تو تب من و تب تو همه بی خبرن

از دل من و تو شب من و شب تو همه بی خبرن.... 

نه ميشه باورت كنم ،نه ميشه از تو رد بشم

                            نه ميشه خوب من بشي ،نه ميشه با تو بد بشم

نه دل دارم كه بشكني،نه جون دارم فدات كنم

                              نه پاي موندن مني،نه مي تونم رهات كنم

نه مي تونه تو خلوتش،دلم صدا كنه تو رو

                               نه مي تونم بگم بمون،نه مي تونم بگم برو

كجا برم كه عطر تو ،نپيچه توي لحظه هام

                              قصه مو از كجا بگم ،كه پا نگيري تو صدام

چه جوري از تو بگذرم،تويي كه معني مني

                              تويي كه از مني اگر،به ريشه تيشه مي زني

نه ساده اي ، نه خط خطي،نه دشمني،نه همنفس

                              نه با تو جاي موندنه،نه مونده راه پيش و پس

نميشه با تو باشم و،اسير دست غم نشم

                              فقط مي خوام با خواستنت،تا هستم از تو كم نشم

سجده به عشقت میزنم                 منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور من                         سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی                   عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام                    می خواهمت می خواهمت

تو ماندگاری در دلم                       می دانمت می دانمت

ای همه ی وجود من                      نبود تو نبود من

ای همه ی وجود من                         نبود تو نبود من

خسته ام           خسته ام         خسته ام 

خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها     

قامتم یه بستر گرم

یه عزیز در دونه بودم           

پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا 

تا که یک روز تو رسیدی

توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی را تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرو رو شد

واسه ی داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم پرید تو سینه

ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم  چشم براهت لب دریا

دیگه تو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره                  

ولی حتی وقت مردن باز سراغت رو می گیره

می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

ولی تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

اما حرفي نميزنم

اگه هيچ کس برام نموند

واسه اينه که سبب منم

                                 کاش بدوني ماتمه دنيام
                                 

                                  بي تو فقط دنيا مي خوام
                                 

                                 کي ميدونه اين حسرتها
                                

                                  چه کرده با روز و شبام

تو زندگيم يه دنيايي

يه کابوسم تو رويايي

يه پاييزم تو بهاري

من يه مرداب تو در

                                از اين گريه چه ميدوني
                               

                                    نه دردمي نه درموني
                              

                                   به چه اميد مي خواي باشي
                               

                                    که پيش دردام بموني

تو زندگيم يه دنيايي

يه کابوسم تو رويايي

يه پاييزم تو بهاري

من يه مرداب تو دريايي

                                                              

                           دیگه غیر از یه دونه پنجره هیچی نمی خوام
 
پشت این پنجره می شینم و آواز می خونم

منتظر واسه رسیدنت تو بارون می مونم

                         زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره
              

                        منم عاشق ترم انگار وقتی بارون می باره

بعضی وقتها که می یای سر روی شونم می زاری

تموم غصه هارو از دل من بر می داری

                      اما این فقط یه خوابه خواب پشت پنجره

                     وقت بیداری بازم غم می شینه تو حنجره
 
                                                          غم می شینه تو حنجره
 

بارونو دوست دارم هنوز

چون تو رو یادم میاره

                           حس می کنم پیش منی

                             وقتی که بارون می باره

بارونو دوست دارم هنوز

بدون چتر و سر پناه

                                وقتی که حرفای دلم 
                               

                                جا می گیرند توی یه آه

شونه به شونه می رفتیم

من و تو تو جشن بارون

                               حالا تو نیستی و خیسه

                               چشمای من وخیابون...

                                 یک لب پر خنده

                                  و کلامی که از آن عاطفه می بارد...